هدف از این مطالعه بررسی تأثیر مشوق‌های صادراتی بر توسعه صادرات شرکت‌های صادراتی با نقش میانجی دانش، تعهد و ادراک صادراتی مدیریت و مداخله استراتژی‌های رقابت‌پذیری صادراتی در شرکتهای صادراتی منطقه شمالغرب کشور می باشد، این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–تحلیلی با رویکرد علّی است و به شیوه پیمایشی انجام شده است. جامعه آماری شامل مدیران شرکت‌های صادراتی منطقه شمالغرب کشور بوده و با استفاده از فرمول کوکران، نمونه‌ای ۲۹۷ نفره به روش تصادفی ساده انتخاب شد. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسشنامه استاندارد هریکیوبیلدی و همکاران (2025) بود که روایی آن با شاخص KMO و تحلیل عاملی و پایایی آن با آلفای کرونباخ تأیید شد. برای تحلیل داده‌ها، در بخش توصیفی از SPSS 21 و در بخش استنباطی از مدل‌سازی معادلات ساختاری در LISREL 8.8 استفاده شد یافته‌ها نشان دادند که مشوق‌های صادراتی تأثیر معناداری بر توسعه صادرات و نیز بر دانش، تعهد و ادراک صادراتی مدیریت دارند. هر یک از متغیرهای میانجی (دانش، تعهد و ادراک صادراتی مدیریت) به طور معناداری بر توسعه صادرات اثرگذارند. مشوق‌های صادراتی از طریق این متغیرهای میانجی، به صورت غیرمستقیم نیز بر توسعه صادرات تأثیر دارند. نقش تعدیل‌گر استراتژی‌های رقابت‌پذیری صادراتی در رابطه بین مشوق‌های صادراتی و توسعه صادرات نیز تأیید شد. در مجموع، نتایج بیانگر آن است که ترکیب مشوق‌های صادراتی، توانمندسازی دانش و تعهد صادراتی، و به‌کارگیری استراتژی‌های رقابت‌پذیر، می‌تواند به طور مؤثر به توسعه صادرات شرکت‌ها منجر شود.